Klaas de Vries

Klaas de Vries – Wereldkampioenschap voetbal

Donderdag is het zover: opening van het WK Voetbal in Rusland met de wedstrijd tussen Rusland en Saoedi Arabië.

Een WK voetbal roept bij mij altijd nostalgische gevoelens op. Zomer, mooi weer en Nederland glansrijk van de partij.
Het begon voor mij in 1958, toen ik in een plaatselijke café op een glas coca cola van een kwartje Brazilië de finale zag winnen in en van Zweden. Opmerkelijke bijzonderheid: de 18 jarige Pelé trapte, tussen de wedstrijden door, op straat een balletje met Zweedse jongetjes. Kom daar maar eens om bij de jeugdige sterren van tegenwoordig! Daarna kwam 1974 toen ik met vrouw en kinderen op een camping in Zeeland was en daar met een zwaar geteisterd gemoed Nederland zag verliezen van Duitsland. Doodziek was ik van dat grote onrecht! Vervolgens de ‘Bloed aan de Paal’- actie in 1978 van Freek en Bram en de rare finale zonder Cruijff en Van Hanegem tegen Argentinië. Generaal Videla op de tribune en Rensenbrink, die in de finale vlak voor tijd op de paal schoot. Dan, niet te vergeten, de deceptie van de finale van acht jaar geleden in Zuid-Afrika na de verlenging tegen Spanje: Robben, die alleen voor de keeper, miste. Vlak voor de verlenging!

Tenslotte de onverwachte derde plaats van vier jaar geleden na de winst van 2 – 1 in en tegen Brazilië. Vooral vier jaar geleden was het tot diep in de nacht feest bij mij in de tuin. De wedstrijden begonnen om 22.00 uur en eindigden vaak rond 01.00u na penalty’s. In de halve finale waren die strafschoppen jammer genoeg in ons nadeel tegen Argentinië, waardoor we een revanche in de finale tegen Duitsland misten. De volgende dag was mijn tuin één grote asbak vol sigarettenpeuken en overal lege bier- en wijnflessen. Sinds die tijd is er veel veranderd in het Nederlandse voetbal. In vier jaar tijd zijn we er, na hopeloze poulewedstrijden, terecht niet meer bij. Zelfs nu het aantal deelnemende landen is verhoogd van 16 naar 24.
Desondanks verheug ik me de komende weken op een aantal spannende partijen. Vooral volgende week vrijdagavond op de te verwachten burenruzie tussen oud-wereldkampioen Spanje en Europees kampioen Portugal. Toch heb ik een vreemde smaak in mijn mond. Niet alleen omdat wij er niet bij zijn, maar ook om Rusland. Poetin begint weer aardig te doen. Net als vier jaar geleden in Sotsji. Misschien is het wel goed dat wij er niet bij zijn.