Ingezonden brief

Wageningen is een stad waar je plezierig kunt wandelen.
Sinds de invoering van de verplichte hondenafval-zakjes is het nog prettiger, want je kunt je blik op de omgeving gericht houden, je hoeft niet meer bang te zijn in hondenpoep te trappen.

Dat is aan het veranderen, oude tijden herleven. En dat zijn geen goede oude tijden.
Vanochtend liep ik een dichtbevolkte woonwijk, en ik moest weer goed uitkijken waar ik mijn voeten zette, om de hondenpoep te ontwijken. Spelende kinderen, ouderen met rollators, zij zullen hier toch ook last van ondervinden.

Wat is er veranderd? Waarom negeren mensen die hun hond uitlaten de regels?
Misschien wordt er niet of weinig gecontroleerd. Maar eigenlijk mag dat geen reden zijn om dan maar niet meer de rotzooi achter je op te ruimen.
Zou het helpen als we onze mede stadsbewoners hier op aanspreken? Vriendelijk hen erop attent maken dat ze andere mensen letterlijk met de shit opzadelen?
Ik zelf moet bekennen dat ik daarvoor terugdeins als ik iemand met een grote, alerte hond zie, die, terwijl het baasje aan het appen is, even zijn behoefte op het trottoir doet.

Ik hoop via deze open brief mensen op te roepen zelf de verantwoordelijkheid weer op zich te nemen om de straten schoon te houden.
De medebewoners  van Wageningen zijn u dankbaar!

Arno Numan

Klaas de Vries – Opening studio RTV Rijnstreek

Aan het eind van de feestelijke opening van deze prachtige radio- en tv-studio van RTV Rijnstreek, mag ik met mijn column nog een vrolijke duit in het zakje doen. Het woord duit is hier bijzonder goed op zijn plaats. Een duit was vroeger een koperen muntje, dat in de Nederlanden in gebruik was in de 17de en 18de eeuw en een uiterst geringe waarde had. In een stuiver gingen 8 duiten, dus in een gulden gingen 8 maal 20 is 160 duiten. Een duit was dus iets meer dan een halve cent. Read more