RTV Rijnstreek

De lokale omroep voor Wageningen en omgeving.

 

Willem Straatman:


Kroniek van een kleinsteeds leven (37)

 

Op jacht naar voetbaltalent…

Al vanaf mijn kleutertijd speelde de voetbalsport een belangrijke rol in mijn leven. De eerste trappen tegen het ronde magische ding dat bal genoemd wordt, deed ik in de kleine inhammen van de RK meisjesschool aan de Burgtstraat. De Vijzelstraat was te druk om op te spelen en op de Markt liep je een grote kans dat de “tuten” , zoals we toen de politie noemden, de bal in beslag namen. Die vonden het goed dat je in de Burgtstraat sjotte maar dan kreeg je weer last met de nonnen en die waren ook niet makkelijk. Dan maar naar de Vismarkt of “de puin” aan de Kapelstraat, waar je je enkels in de putten voor de “veepalen” of kuilen verstuikte.
De liefde voor “Wageningen” werd je in de binnenstad als het ware aangeboren. Het duurde dan ook niet lang of ik liep aan de hand van m’n vader op zondagmiddagen de Berg op. Ooit speelde ik - het was in de tijd van trainer Bas Paauwe- een blauwe maandag in het groen en wit en kwam er snel achter dat dit te hoog gegrepen was.
Het voetbal bleef echter trekken en ik was niet van de velden weg te slaan. Dat viel op bij twee scouts van FC Wageningen. Steeds vaker raakte ik met Wim Zeller en Chris van Aggelen in  gesprek. Zo kwamen ze er achter of ik werkelijk een beetje kijk op voetbal had. Het duurde niet lang of ik werd gevraagd om toe te treden tot het scoutingsteam. Ik was zo trots als de welbekende hond dat ik deel uitmaakte van het het scoutingsapparaat. We – ook Karel van Brakel, Dick Welgraven en “Panno” Leander behoorden tot het team – waren overal te vinden.  In Bennekom, Ede, Veenendaal en Renkum, maar ook op afgelegen velden in Brabant,  Scherpenzeel, Nijkerk, Angeren, Gameren of Dodewaard. Talloze spelers werden door meerdere scouts beoordeeld. Pas dan  werden ze eventueel uitgenodigd voor proefwedstrijden. Soms waren die reizen voor niets, maar uiteindelijk slaagden we er in een top jeugdteam bij elkaar te scouten. Namen als Tom Krommendijk, Cees Lok, Eric Speelziek, Martin Laamers, Hans Nijhuis, Erwin Hellegering en vele anderen spreken voor zich. Ook jongens als Eric Willaarts, John van den Brom en Peter Hofstede werden naar de Berg gehaald, maar kregen door soms laks handelen van de trainers of het bestuur geen of te laat een contract aangeboden. Toch slaagden we er in om teams te formeren, die tot de top van Nederland behoorden. Het was dan ook een hard gelag dat in 1992 FC Wageningen failliet werd verklaard. Eigenlijk is het anno 2020 een nog steeds door zeurend trauma, Supporters – en dat waren er duizenden - hielden er een levenslang mankement aan over. Maar zoals Rowwen Heze al zong: …Het is beter iets moois te verliezen dan dat je het nooit hebt gekend…

E-mailen
Bellen