Sander van Veldhuizen

Sander van Veldhuizen – Nerveus

“Ik kan niks dus ik hoef ook niks…”, hoorde ik een stamgast tegen zijn maat aan de tap zeggen. Mooie uitspraak om even op te kauwen in een tijd waarin ‘stress’, ‘burnout’ en ‘druk’ woorden zijn, die je dagelijks hoort. De stamgast kwam op zijn uitspraak nadat hij zijn maat uitvoerig had horen uitweiden over zijn drukke bezigheden naast zijn baan. Bezigheden, die hem ook af en toe nerveus maakten, zoals de nieuwe uitvoering van zijn toneelclub. Aan de stamgast was dit allemaal niet besteed blijkbaar. Zijn levensstandaard is de eeuwige zoektocht naar rust. Helemaal prima natuurlijk, en zeker als je weet dat deze meneer jarenlang als vrijwilliger bij een

Sander van Veldhuizen

plaatselijke sportclub op de centen heeft gepast. En dat zal toch zeker niet altijd stressloos zijn gegaan. Vrijwilligerswerk is de olie waarop onze samenleving draait. Iedereen zou uit principe een deel van zijn of haar tijd moeten spenderen aan iets voor een ander. Hulp, organisatie, cultuur, educatie, sport, er is genoeg te doen. We zagen tien jaar geleden, dat zelfs de politiek hierop inzette, met als gevolg de maatschappelijke stage voor scholieren. Dit werd echter een soort ‘verplicht vrijwilliger’ zijn en werd dan ook weer rap afgeschaft. Overigens zijn er nog steeds veel scholen, die succesvol leerlingen maatschappelijke stages laten lopen. Maar, is het niet aan de ouders om hun kinderen deze levenshouding te leren? Dat het niet altijd om geld of ‘CV-building’ gaat? Wat dat betreft geeft de jaarlijkse lintjesregen niet altijd het juiste voorbeeld. Mensen, die jaren en jaren, soms in barre omstandigheden, onbetaalbaar mooi werk verrichten, worden lid in een of andere orde. Maar een paar jaar Kamerlidmaatschap, het feit dat je van adel bent, het scoren van een Olympisch doelpunt of iets doen van ‘internationale allure’ wordt beloond met een ridderschap, of nog hoger. Echt iets betekenen voor iemand zou toch het hoogste onderscheiden moeten worden? Aankomende zondag kunnen we, dank zij alle vrijwilligers, in ieder geval weer een topfeest tegemoet zien. Wat mij betreft wordt dat weer veel bands kijken, en zelf optreden in het Torckparck. Nerveus voor? Zeker!