Sander van Veldhuizen

Sander van Veldhuizen –   Eigenlijk

Eigenlijk hadden jullie nu mijn verdrietige relaas over de steeds kleinere wereld van de borrelaar moeten lezen. Sinds de nieuwe maatregelen tegen corona is de wereld van de borrelaar echter tijdelijk teruggebracht tot de huiskamer, dus dat verhaal houden jullie van me tegoed. Die maatregelen maken op zijn minst alles anders dan eerst. Op de webcam vliegen de mooiste pistes van de Alpen voorbij, badend in de zon die eindelijk haar gezicht laat zien, maar zonder skiërs. Intussen speelt op de radio R.E.M. het nummer ‘It’s the end of the world as we know it’. Humor? Zeker weten! Ook in barre tijden moet je kunnen blijven lachen. “Hij heeft zeker nog niets meegemaakt, dus makkelijk praten!”, hoor ik u denken. En dat klopt. Mijn leed blijft vooralsnog beperkt tot het constateren van nul filekilometers in de spits. Waar ik nu niets aan heb, want alle scholen waar ik naar toe zou willen zijn dicht. Verder is er gelukkig veel moois om te zien en te horen. Schitterende initiatieven van mensen voor mensen schieten als paddenstoelen uit de grond. Met groot respect zie ik hulpverleners, politie, medisch personeel, onderwijsmensen, kassières en nog veel meer bikkels alles uit de kast halen om door te gaan. Ik hoor vanaf balkons samen zingende en sportende Italianen en Spanjaarden. En natuurlijk heb ik een dagtaak aan het uitlachen van hele domme mensen met winkelwagens vol toiletpapier. “Je leef tog voor je eige!” hoor ik zo’n sneue hufter brabbelen. Het doet me denken aan een bekende cabaretier, die zich ooit onthutst bedacht dat dit volk mag gewoon mag stemmen en zich mag voortplanten. Zoals altijd leer je in crises de mensen kennen. En eigenlijk is vooralsnog de conclusie dat het domme volk in de minderheid is. En dat is toch eigenlijk ook weer mooi.