Sander van Veldhuizen

Sander van Veldhuizen – Ritueel

Het vaste ritueel. Na eerst de cd met kerstcrooners te hebben aangezet komt het inmiddels vijf jaar oude sparretje van buiten naar binnen en kan het versieren beginnen. Natuurlijk met de oude bal, trompet, vogel en huisje, die mijn ouders al in hun eerste kerstboom hadden hangen. Dat optuigen is snel klaar, omdat onze boom met zijn zestig centimeter meer een veredelde kamerplant is, die de rest van het jaar op het balkon rustig op de volgende kerst staat te wachten.
Dit is voor mij ook het moment om nog eens even op het jaar terug te blikken, ook omdat ik zo rond het tuigen mijn jubileumdatum in stilte vier. Deze 11e december is het op de kop af 24 jaar geleden, dat ik op mijn eerste school met mijn eerste leerlingen mijn eerste lokaal binnenstapte. Als je alle berichtgeving over het onderwijs van toen tot nu op een rij legt zou je verwachten dat alles totaal veranderd is. Dat werd mij overigens ook voorspeld toentertijd. Bij het gratis ter beschikking stellen van schoolboeken, zo’n dertien jaar later, waren de overspannen voorspellingen zelfs dreigend; binnen tien jaar zou het onderwijslandschap volledig onherkenbaar getransformeerd zijn tot een digitale wonderwereld.
Nu kom ik als trainer natuurlijk op veel scholen en ik kan alleen maar concluderen, dat het allemaal wel meevalt met die megatransformatie. Natuurlijk, het krijtje is vervangen door de stift, het zwarte bord door het whiteboard, de VHS-band door Youtube, de overheadprojector door een powerpoint en op het smartboard is de plastic geodriehoek vervangen door een virtuele. Zelfs zijn hier en daar de aantekeningenschriften vervangen door tablets. Maar de docent is gewoon de docent gebleven, en de leerling gewoon de leerling. Een sporadisch leerplein daar gelaten is ook het lokaal nog steeds gewoon het lokaal. Net als toen ik zelf in de schoolbanken zat overigens. Met dezelfde rituelen. Ik ben benieuwd naar mijn mijmeringen bij het optuigen van de kerstboom over vijftien jaar.