Willem Straatman

Een held keert terug…

 

Soms kun je van iets kleins erg blij worden. Ik maakte het vorige week mee, toen ik in de krant las, dat Arno Wellerdieck was

Willem Straatman

opgespoord en een bijeenkomst van oud FC Wageningers had bijgewoond. Voor degenen die dat niet weten, Arno was een oud speler van FC Wageningen. Hij speelde tussen 1971 en 1976 voor de Bergbewoners. Hoewel het op zich al bijzonder is, dat er sinds het faillissement van de club in 1992 nog steeds bijna wekelijks een reünie is van oud FC- ers, geeft Arno’s aanwezigheid nog eens extra cachet. De organisatoren investeerden denk ik al twintig jaar veel tijd en moeite hem te achterhalen. Uiteindelijk is dat gelukt.
Arno blijkt net als andere aanwezigen volop van het unieke moment te hebben genoten. Het mysterie dat rond deze prachtige voetballer hing is opgelost. De Wageningse Berg zag een van haar gekoesterde zonen na lang wachten terug.
Arno Wellerdieck was een prachtige voetballer. Hij werd wel eens de “Beckenbauer van de Berg” genoemd. Met zijn gave techniek, prachtige haardos en sierlijke gestalte maakte hij een onvergetelijke indruk. Ik heb wel eens gedacht dat hij tot veel meer in staat was dan wat hij op de Berg liet zien. En dat was al heel wat. Arno was wat flegmatiek… misschien zelfs wat poëtisch in zijn spel. Hij koesterde de bal als zijn geliefde en danste wervelend over het historische groene strijdperk van roem en eer. De befaamde botte bijl liet deze begaafde speler met liefde liggen in de historische grafheuvels die het stadion omringen.
Zelf was ik niet bij die mooie bijeenkomst. Ik heb nog steeds moeite om de Berg te bezoeken. Net als veel anderen heb ik problemen om mezelf te confronteren met dat nog steeds tastbare prachtige verleden. Ik waardeer het echter zeer dat anderen er met veel inzet voor zorgen, dat dit mooie stuk geschiedenis blijft voortbestaan.
Op helden moet je zuinig zijn. Arno Wellerdieck welkom terug in Wageningen.