Willem Straatman

Willem Straatman – Nou, tabé dan!

In 2011 raakte ik betrokken bij rtv Rijnstreek. Meborah heette dat toen nog. Dat gebeurde vooral door de bemoeienissen van Jan Boer en Jan Elsenaar. Ze wisten dat ik wat vrije tijd had en de stad een beetje kende. Verder had ik in het verleden samen met Rein Heij radioprogramma’s gemaakt voor het veelbeluisterde Radio Empire, dat een geesteskind was van Jan Elsenaar. Stiekeme radio op een romantisch zolderkamertje, dat bereikbaar was via een wankel smal trapladdertje.

Willem Straatman

De woonkamer van Kobus en Rika fungeerde als wachtkamer voor de gasten…compleet met koffie of een pilsje. Geweldige tijd. We draaiden er zelfs verzoeknummers van de politie. Als tegenprestatie gaven die ons op subtiele wijze informatie als er een peilwagen op de weg was. Ik heb daar van radio leren houden. Het is een veel sneller en warmer medium dan televisie. Dat laatste biedt zeker op het plaatselijk vlak veel mogelijkheden, maar boeit me toch minder.
Op 1 februari 2012 trad ik voor het eerst op in Wageningen Actueel, het plaatselijke actualiteitenprogramma. Jan Boer was medepresentator, terwijl de technische leiding in handen was van “knoppenkoning ” Otto Vleeming. Een man, die zelf mooie programma’s maakte. Ik vind het nog steeds erg jammer dat hij weg is bij rtv Rijnstreek. Otto werd op fijne wijze opgevolgd door bijvoorbeeld Ton Post, Jan Verbiesen, Stephan Verrips en de laatste tijd Pien Lelie. Ook aan onze fantastische floormanager Fred Noordhuis ben ik veel dank verschuldigd. Ondanks veel lichamelijke ongemakken zorgde hij er op vrolijke wijze voor dat iedereen in de studio zich happy en op zijn of haar gemak voelde.
Ik presenteerde Wageningen Actueel met Annemarie Elbers, Gerard Gerritsen, Frits Ruyten en vooral Jan Boer. Heel veel dank, Jan. Het waren mooie programma’s, waarin ik vele bekende en minder bekende Wageningers heb geïnterviewd. Ik heb ervan genoten en veel van geleerd. Met name het respect voor de vele vrijwilligers in ons stadje is er alleen maar verder door toegenomen. Maar na ruim 6 jaar vind ik het toch welletjes. Ik merk dat ik door het ouder worden wat minder snel reageer en bovendien steeds minder de drang voel om de actualiteit van alledag op de voet te volgen. Dat is voor het maken van een goed programma wel een vereiste. Het wordt tijd voor een jonger iemand achter de microfoon. Iemand, die de ruimte in de nieuwe studio naar eigen inzicht kan inrichten. Het is misschien symbolisch dat één van de laatste uitzendingen uit het WICC ook mijn laatste programma is. Overigens blijf ik in ieder geval voorlopig mijn columns wel schrijven. Maar voor de radio is het : ….NOU TABÉ DAN! IK GROET U, MIJN FIJNE PUBLIEK…!Hartelijk dank voor ruim zes mooie jaren radioplezier. Ik stop…maar onthoudt: Elvis blijft altijd bestaan.
‘I did it my way…’