Klaas de Vries

Klaas de Vries – Wintertijd

Klaas de Vries

Omdat ik al jarenlang 65 plusser ben trek ik me niks meer aan van wintertijd of zomertijd. Het zal mij een zorg zijn, want ik ga naar bed en ik sta op wanneer ik daar zin in heb. Moe zijn en slaap hebben zijn bij mij de belangrijkste criteria. Dat is niet helemaal waar, natuurlijk. Er zijn nog een paar andere criteria. Eén daarvan is de volgende ochtend een afspraak hebben, want ik ben nog van het oude stempel voor wie te laat komen een doodzonde is. Een ander criterium is: bouwvakkers in huis.
Wanneer je een schilder, een loodgieter, een timmerman, een metselaar, een stukadoor of wat voor bouwvakker ook, in huis hebt werken, strijk en zet, dat je na een week ’s ochtends om half  zeven in oktober met je kop onder de dekens verzucht: “Wanneer wordt het wintertijd, dan kan ik nog een uurtje blijven liggen”. Bouwvakkers zijn altijd meedogenloos vroeg.
Ook een afspraak met je dokter of het ziekenhuis is soms ook belachelijk vroeg, terwijl je meestal in de wachtkamer op z’n minst een half uur moet wachten. Zo’n ruimte heet niet voor niets een wachtkamer. Van dat wachten word je vaak nog zieker dan je al bent. Vooral de laatste jaren, nu de artsen door de dolgedraaide bureaucratie van de zorgverzekeraars, meer tijd moeten besteden aan de administratie dan aan de patiënten, zitten wachtkamers steeds meer vol met tandenknarsende zorgzoekers. Een enkele arts, vooral in het ziekenhuis, heeft een bordje met de vermelding van de tijdachterstand, die hij of zij heeft. Dat is om de wachtende gerust te stellen, maar steeds vaker merk ik dat men daar nog moedelozer van wordt. Bijna alle middenstanders proberen het de klanten steeds meer naar de zin te maken. In Wageningen kun je zelfs op zondagavond nog tot negen uur bij een supermarkt terecht.
Maar de arts is een bijzondere middenstander en daar spelen de zorgverzekeraars meestal handig op in. Zorgverzekeraars lijken zo uit de boeken van de Praagse schrijver Franz Kafka (1883 – 1924) gestapt te zijn. Kafka’s werk heeft een onheilspellende sfeer waarin onschuldige personen door de bureaucratie tot misdadiger worden verklaard. Een sfeer, die in de zorgsector daar angstaanjagend dicht bij komt. Zelfs psychologen en psychiaters moeten uitkijken, dat ze door de regeltjes van de zorgverzekeraars niet horendol of zelf(s) stapelgek worden. Omdat ik al jarenlang 65 plusser ben, heb ik de tijd aan mijzelf en laat ik mij noch door de zomertijd, noch door de wintertijd, noch door de bureaucratie van de zorgverzekeraars gek maken. Ze doen maar, die gekken. Ze zijn in ieder geval erger dan bouwvakkers in je huis. Die doen tenminste iets constructiefs.