RTV Rijnstreek

De lokale omroep voor de Gemeente Wageningen




Klaas de Vries :

Redeloos, radeloos, reddeloos.

Een paar maanden geleden schreef ik in mijn column dat Nederland op het rampjaar 1672 begon te lijken: het volk redeloos, de regering radeloos en het land reddeloos.

Langzamerhand zijn we nu zoveel verder dat er helemaal geen touw meer aan vast te knopen is: iedereen lijkt wel radeloos, redeloos en reddeloos tegelijk.

Als we het coronabeleid bekijken lijkt de regering behoorlijk redeloos: wat de een wel mag, mag de andere niet. Aan het  vormen van een nieuwe coalitie: van het zelfde laken een pak. Men zegt van alles waar geen redelijkheid in te ontdekken valt.

Dat ze radeloos zijn blijkt wel uit het feit dat de ene na de andere minister of staatssecretaris tegen de mores in de coalitie begint te verlaten. Zijn of haar heil ergens anders heeft gezocht. De ratten gaan het zinkende schip verlaten.

De ze reddeloos zijn is duidelijk omdat ze in het land alle vertrouwen hebben verloren.                          Daardoor is ook het land radeloos, redeloos en reddeloos geworden.

Er zijn dagelijks demonstraties van radeloze ondernemers die hun levenswerk kapot zien gaan.

Er zijn demonstraties van redeloze wappies die zelfs het bestaan van de corona ontkennen.                 Zeggen dat het allemaal nep  is. Er boze machten achter zitten.

Er zijn demonstraties van reddeloze jonge mensen die zonder behuizing niet kunnen werken, trouwen of dakloos zijn door die slechte woningmarkt.

En die hele radeloze-,redeloze-, reddeloze optocht is, vaak ook nog gezamenlijk, op weg achter hun noodlot aan.

En ik? Ik denk dat het allemaal één groot toneelstuk is. En als  ik soms heel even uit mijn toneelstuk wakker wordt voel ik me soms heel even radeloos en reddeloos waardoor ik soms even heel redeloos ben. Gelukkig eindigt elk klassiek toneelstuk in  een  catharsis.

Sapperdeflap, wat is dat nou weer.

E-mailen
Bellen