De wedstrijd: spanning, sensatie en een tikkeltje onrecht

De Rijn-derby groeide uit tot een ware thriller. Het publiek zag een wedstrijd vol harde duels, een strafschop, een betwiste goal en aanvallend voetbal van beide kanten — iets wat men toen al zeldzaam noemde op de Nederlandse velden. Vitesse won met 1-2, maar volgens menig toeschouwer en verslaggever kreeg de ploeg daarmee teveel. Het duel verdiende volgens kenners een gelijkspel: Wageningen had het betere van het spel, vooral in het eerste half uur.

Trainers met karakter, spelers met lef

Wageningen werd destijds geleid door Maarten Vink, die zijn ploeg aanvallend liet spelen met snelle spitsen en opkomende middenvelders zoals Ooms. Vitesse stond onder leiding van de legendarische Frans de Munck, die tactisch sterk voetbal predikte. De namen die dag kleurden: Bram van Kerkhof, Bennie Hofs, Gert Bals en de jonge Vleeming. De wedstrijd toonde alles wat voetbal mooi maakt: romantiek, drama en inzet tot de laatste minuut.

Scheidsrechter met karakter

Scheidsrechter Frans Derks — een kleurrijke verschijning in het Nederlandse voetbal — leidde de wedstrijd vastberaden. Hoewel hij niet bekend stond om het trekken van kaarten, hield hij deze harde wedstrijd goed onder controle. Zijn beslissing om een late treffer van Vitesse toe te kennen, ondanks een vlagsignaal van zijn grensrechter, werd gezien als moedig en correct.

Bijna vijftig jaar later kijken we met weemoed terug op een tijd waarin het voetbal misschien minder gepolijst was, maar des te puurder. Wageningen-Vitesse 1972 was een wedstrijd voor de liefhebber. Een duel dat niet alleen op het scorebord, maar vooral in de herinnering voortleeft. Het was voetbal zoals voetbal bedoeld is.

— Tekst naar aanleiding van een verslag door Cees van Cuilenborg, oktober 1972 —

Bron: mijnvoetbalnostalgie.nl